فكر خود و راي خود در عالم رندي نيست

خدايا من خودم رو به تو مي سپارم ، اختيار من در دست توست ، من سر سپرده ي تو هستم خدا جونم ...

هرجا كه رفتم و در زدم و آزمودم ، به نتيجه اي نرسيدم بل به اين باور رسيده ام كه :

شرط تسليم اين ني كار دارز

من باز نمي ايستم به حركتم ادامه مي دهم ... اين حرفها آرامش قلبي عظيمي در دلم به وجود مياره كه پيمودن اين مسير رو براي من آسون تر ميكنه ...

پس با افتخار ميگم :

رونـدگــان طـريـقــت ره بـــلا سـپــرنــد

رفيق عشق چه غم دارد از نشيب و فراز

 خدايا من اعتراض نميكنم ، چون و چرا نميكنم ، من بيچاره ام ... اما عاشق توام !

خدايا من ميخواهم بيشتر از اين عاشقت باشم و دوستت داشته باشم ...

آنـكــه مسـلسل نـمـود طـره ي لـيـلي

خواست كه مجنون اسير سلسله باشد

شعر و شعار من اينه خدا :

اگـر مـرا رهـا كنـي تـورا رهـا نميكنم

وگر سرم جدا كني چون و چرا نميكنم

خدايا ...

ترسم آن نيست كه در بند كني صيدي را

ترسم آن است كه از قيد خـود آزاد كنـي

خدا رحمم فرما ، قابليت حضور ندارم ، ذره پروري كن ! بال و پر شكسته ام ، به فريادم رس !

به حق دوستي و قرابت از تو ميخواهم كه آنچه كه طاقتش را ندرام بر من بار نكني

و اگر ميل شنيدن ناله و زاري مرا داري ، كه داد و بيداد من بلند شود پس :

من نه آنم كه به جور از تو بنالم ، حاشا

چاكـر معتقد و بنـده ي دولت خواه توام

و اگر نه اينهاست ، پس اينه كه :

عهد كــردي كـه بسـوزي زغـم خـويـش مرا

هيچ غم نيست تو مي سوز كه من مي سازم

عجز و ناتواني تمام وجودم را فرا گرفته ، در اين حال غريب دعا ميكنم ، فرياد ميزنم كه تنها ملجا و پناهم تو هستي يا خدا

 اگر چه شرمنده توام .

خدايا وقتي به تو پناه ميبرم خودم را همچون كودكي ميبينم كه به مادرش پناه ميبرد وقتي كه مادرش او را تنبيه يا دعوا كرده !

و در همان حال  همچون كودك كه به خاطر تندي مادر اشك ميريزم و با شتاب به آغوشت مي شتابم و در دامانت آرام ميگيرم :

هستم چون طفلي به پيش والده

وقت قهرم دست هم در وي زده

خود ندانم كه جز او ديار هست

هم ازاومخمورم وهم ازاومست

مادرم گر سيلي اي بر من زند

هـم بـه مادر آيـم و بـر وي تند

از كسي يـاري نخواهـم غيـراو

اوسـت جـملـه مهـراو و خيـراو

...(( يا سيدي منك هربت اليك )) خدايا من از تو به سوي تو مي آيم از هجر تو و دوري تو به قرب و وصالت . از صفات جلالت به صفات جمالت ، اگر چه جلال تو پيچيده در جمال توست ...

من از اينكه در كنار من هستي احساس آرامش ميكنم و احساس قرب و نزديكي .

احساس عجيبي دارم ... نااميد نيستم اما حال دعا دارم ، احساس ميكنم هر دعايي بكنم مستجاب ميشود !

من ميخواهعم به سوي تو در حركت باشم من نميخواهم از تو دور باشم ... وقتي وقتي گناه ميكنم و پشيمان ميشوم وشرمنده به سوي تو بازميگردم وقتي به ياد ايام هجر و فراق تو مي افتم تو دلم زمزمه ميكنم :

ماهي كـه در زلال بيكـران درياست قـدر آب چـه مي دانـد ؟

بيچاره ، ماهي اي كه روي شنها مي غلتد و تمنهاي آب دارد

يا بهتر بگم :

چـنـد روزي گـر زپيشـم رانـده است

چشم من در روي خوبش مانده است

تـا دهـد جـان را از فراقش گـوشمال

جـــان بـدانــد قـــدر ايــام  وصــال

آره اون وقت هست كه قدر وصال رو ميفهمم و بيشتر از هر لحظه دركش ميكنم !

تا نسيت غيبتي نبود لذت حضور

خدایا تو را به خاطر نعمتهای بیشمار که با ما دادی شکر میکنم ، اگر فراموششان کردم یا عادت کردم تو رحیمی تو ببخش .

وقتی بلایی سرم میاد تازه یادم می افته که غرق چه لطف هایی بودم و قدر ندانستم !

تو قدر آب چه دانی که در کنار فراتی

خدایا تو این نعمت رو به من بده که قدر نعماتت رو بدونم و ارزش و بهایشان و قدر شناس باشم ، جوری که وقتی دوباره نعمتی به من عطا میکنی و درهایی رحمتت رو به روی من باز میکنی این بار بدونم چه گوهری به من لطف کرده ای و دیگه نگذارم با بی قدری  و نا شکری بر این گوهر جفا شود !

این بار وفادار بمونم که تو وفا به من آموخته ای :

من نخواهم عشوه ی هجران شنود

آزمـودم  چـنـــد خـــواهـم آزمــود

خدایا من از این حرکت به سوی تو راضی هستم اما هجران و فراقت من رو به افت و خیز های فراوان وا می داره !

پس برای اینکه بتونم سختی این ایام دوری رو تحمل کنم دائما خودم رو محک میزنم که دنبال چه چیزی هستم ؟ به کجا میخوام برسم ؟

و نهایت آرزویم چیست؟

خدایا از شر شیطان و نفس سرکش به تو پناه میبرم که لحظه ای امانم نمیدهند ! اما آرزوی وصل تو همه ی این وساوس رو خنثی میکنه و باعث میشه صادقانه در اهدافم نظاره کنم و ببینم و بفهمم که دنبال چه هستم ؟ و هدف رو تو دلم ثبت میکنم !

تثبیت و درک این اهداف الهی گام مهمی هستند در عزم و جزم من و در نهایت از ته دلم دعا میکنم و از تو میخواهم :

آن یــار نکـوی مـن بگــرفت گـلــوی مــن

گفت که چه میخواهی گفتم که همین خواهم

من تـاج نمی خـواهم من تخـت نمی خـواهم

در خـدمتـت افـتـاده بــر روی زمین خواهم

نوشته شده توسط محمد در یازدهم فروردین 1387